The Battle!!!

Een lange, lange dag zeg! Wat een werk komt er bij kijken om zo een geweldige show in elkaar te zetten en wat een geduld moet je hebben om uiteindelijk die paar minuten te kunnen knallen op het podium. Je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen hier achter de schermen bezig zijn om alles in orde te krijgen voor de opnames van een avond. Dit begint natuurlijk ‘s morgens al met opbouwen van camera’s, make-up, haar (dit was bij mij vrij snel klaar), uitstraling van TVOH en wat al niet meer, ongelofelijk wat een gestroomlijnde machine hier aan het werk is.

Oefenen, oefenen, oefenen, en nog eens oefenen, repetities, generale repetitie, al met al een behoorlijke werkdag kan ik je vertellen. Afwachten en natuurlijk de spanning vooraf van tegenover wie je komt te staan in The Battle. Elke ronde een knock-out en zo ook bij mijn Battle, meestal is het meisje tegen meisje of jongen tegen jongen, maar ik tref toevallig een meisje deze Battle en aangezien het geen echte bokswedstrijd is maakt het niet uit of je jongen of meisje bent, je hebt 50/50 kans, maar je weet zeker dat er geen onbeslist uit kan komen. Het is erg spannend kan ik je vertellen, want iedereen wil natuurlijk graag verder naar de liveshows, je bent er zo dichtbij……… 

Voordat de opnames eindelijk beginnen zie je op een monitor wat er gebeurd in de zaal, met in het midden de boksring. Je krijgt flarden mee van de aanjager die het publiek opzweept en ik kan je zeggen, of die man is heel erg goed, of het publiek heeft er al zo ongelofelijk veel zin, want het lawaai is oorverdovend, klappen, schreeuwen, gillen, stampen op de tribunevloer, het houdt niet op als Martijn Krabbe zijn beginverhaal gaat doen en het wordt nog gekker als de jury binnenkomt, zoveel positieve vibes die door het pand ronddwalen en je hoopt alleen maar dat diezelfde gekte ontstaat als jij op moet komen richting die boksring.

1 tegen 1, ik wacht af, er zijn een aantal koppels voor mij en wij kijken natuurlijk achter mee op de monitor, steeds weer mag er iemand naar huis waar je net een beetje een band mee begint te krijgen en jezelf de vraag stelt of dit allemaal wel goed gaat komen, sommigen zijn zo close in hun Battle en sommigen zijn ineens onverwacht goed, anderen  wat teleurstellend, terwijl aan de andere kant ik weet wat ze wel kunnen tijdens de repetities en zo, het is een momentopname met echte goede zangers en zangeressen. Je ziet de coaches meedoen en meeleven, ze moeten kiezen, drama volgt soms bij onverwachte beslissingen, ik mag op en ik heb gelukkig iemand tegenover mij waar ik echt “samen” iets mee kan doen, Joyce Aarsman, hoe gek dit ook klinkt in zo een strijd, ik heb het gevoel dat wij elkaar duidelijk in elkaars waarde laten en gewoon ons ding kunnen doen.

Het moment van opkomen tot het beginnen van het liedje duurt een eeuwigheid, maar dan begint de muziek en zingen we voor ons leven en is het in no-time weer voorbij, dit maak je zelf bijna niet mee en het gaat razendsnel, eigenlijk wil je alleen maar verder zingen, er een show van maken, ik ben nog lang niet moe en de adrenaline stroomt door mijn lijf, ik hoor familie en vrienden schreeuwen en kan dan alleen nog maar afwachten op wat men gaat zeggen over ons. De  andere coaches zijn positiever over mij en zouden voor mij kiezen, heerlijk gevoel, maar er beslist er maar 1 en dat is Marco Borsato, ondersteund door zijn secondant, ik kijk naar Marco en een Oh Please is te lezen in mijn ogen, althans zo voelt het zeker. “Ik kies toch voor Ivanildo” hoor ik en dat ben ik toch? Jazeker dat ben ik, ik mag verder, ik zit bij de laatste 8 van Marco en dus bij de laatste 32.

Ik ben zo opgelucht en blij, maar realiseer mij even later dat het als een donderslag bij heldere hemel ook weer zo kan veranderen, er vallen er nog 2 van de 8 af in de Sing-off, ik word gek als ik dat ook nog moet doorstaan en misschien gekozen word om hier nogmaals te laten zien wat ik kan, dit was al een aanslag, maar zo een downer moet je dan ook nog maar even verwerken als dit zo is. De Sing-off bestaat uit 3 mensen per coach en 1 gaat er door, dus na de 50/50 komt er nog een strijd waar je in kan staan en waar je maar 33% kans hebt om door te gaan, eerst nu maar even Party-time!

De Party-time wordt ruw verstoord door de mededeling dat ik, als 1 van de 3 in de Sing-off zit! De grond zakt weg en ik realiseer mij dat het voor de liveshows al afgelopen kan zijn, dit wil ik echt niet, wat nu, oh ja, de focus weer op een ander liedje, in de Sing-off zing je het lied waarmee je door de Blind auditions bent gekomen. Als een waas gaat de tijd voorbij en ik mag op, nog een keer alles geven en proberen te relaxen, relaxen onder hoogspanning, hoe doe je dat? Ik doe wat ik moet doen en mijn gevoel zegt goed, maar de onzekerheid wordt ondragelijk, zij was ook goed. Afijn als ik alles moet beschrijven wat er op zo een moment door je heen gaat, kan je volgens mij een boek vullen. Marco kijkt en wikt en weegt, hij heeft het lastig, maar beslist, hij beslist voor mij, ik ben door naar de liveshows en dat is toch al hetgeen waar ik een tijd terug alleen maar van kon dromen?